Vullen

21.etenIk vind het toch maar weer eens belangrijk om te vertellen over het gemis aan liefde en voeding.

Tijdens de feestdagen hebben velen zich bij anderen aan tafel geschoven met eigen gemaakte menu’s als kalkoen, toetjes, ovenschotels, salades, enz. Het leuke is om je achteraf  eens te verdiepen in wat voor gevoel je er nu aan over hebt gehouden. Ik heb het dan niet over het teveel eten en het volle gevoel, maar een ander soort gevoel. Waarom eten we überhaupt zoveel rond de feestdagen? We willen zo graag vrede op aarde, maar wat er vaak in onszelf heerst is;…inderdaad onvrede. Onvrede over van alles en nog wat, de baan waar je eigenlijk van baalt, je schoonfamilie waar je bij aan tafel zit en die je voor de zoveelste keer voor schut zet in het bijzijn van de hele familie en waar ze nog plezier in hebben ook.

Bij vele families herleven de oude familiepatronen en iedereen stinkt er vaak weer in, ondanks het voornemen om deze keer je nu eens niet de les te laten lezen door oma. Het is overigens ontzettend hard werken wil je je eigen familiepatroon doorkrijgen en overzien om vervolgens een manier van zijn te kiezen die conform je ware zelf is.

De zwarte schaapjes blijven vaak de zwarte schaapjes. De grote monden laten zich graag steeds meer gelden en de stille nummer negens zeggen toch maar niets meer en gedijen in hun lot zoals ze dat voelen. En zo blijft alles bij het oude en verandert er niets. Of toch wel?

Alleen als er één schaap over de dam is volgen er meer of laat ik beter zeggen; is er een kans dat er meer volgen, want wie wil er nu niet vrij zijn en zijn eigen gang gaan, keuzes maken die voor hem of haar goed voelen en zo zijn eigen leven vorm geven en onafhankelijk zijn? Velen voelen zich onmachtig en afhankelijk van familie, vrienden en hun omgeving en conformeren zich naar wat die vinden wat goed voor ze is. Oh, wat hebben we een frustratie en wat doen we daar dan allemaal mee als de hapjes, de drankjes, de zoete toetjes, de chocolade en de vette oliebollen enz. voor ons staan? Ons VULLEN! Dat lege gevoel moet vooral gevuld worden. Het niets aan de hand gevoel is bijna ondraaglijk. ‘Ja, doe mij nog maar een stuk krentenbrood met spijs, ja ik lust nog wel een portie ijs, mmmm.’

Hoe kan het dat we ons eerder laten leiden door het eten dan door onze kracht om gewoon uit te komen voor wat we voelen en vinden? Zijn we nu werkelijk zo’n slappe hap om niet eens een keer te zeggen: ’Jongens, hartstikke bedankt voor de uitnodiging, maar dit jaar blijf ik eens heerlijk met mijn gezinnetje thuis en doe alleen maar waar ik zin in heb. En weet je wat het mooie is…..je zult je veel minder vullen.

Marjon van Vliet

Tags: , , , ,

Leave a Reply